Na temat ograniczeń prędkości maksymalnej kierowcy-praktycy mają na ogół złe zdanie. Większość uważa, że ustawowe progi prędkości są zbyt niskie i nie dostosowane do aktualnych warunków drogowych oraz współczesnych pojazdów. Dodatkowo zarządcy dróg upodobali sobie znak ograniczenia prędkości maksymalnej i tak na wszelki wypadek stawiają ten zakaz bardzo często w miejscach niebezpiecznych, co dość drastycznie ogranicza dozwolone tempo ruchu pojazdów.

Na domiar złego drogowcom zdarza się zapomnieć usunąć znak ograniczenia prędkości na remontowanym odcinku drogi. Jednym słowem nasi rodzimi kierowcy rzadko traktują te ograniczenia poważnie. Co gorsze okazuje się, że wielu z nich nie bardzo pamięta nawet te podstawowe, kodeksowe ograniczenia.

Najniższy próg prędkości maksymalnej w kodeksie drogowym ustanowiono dla wózka inwalidzkiego z napędem mechanicznym. Sama konstrukcja jego silnika musi ograniczać prędkość jazdy do prędkości pieszego.

Drugi niski próg prędkości przypisano do strefy zamieszkania. Ze względu na absolutne pierwszeństwo pieszego w tej strefie /nawet na jezdni/, pojazdy mogą się tam poruszać najwyżej 20 km/h.

Także 20 km/h może jechać ciągnik rolniczy przewożący na przyczepie osoby /po spełnieniu dodatkowych warunków przewozu osób/.

Tylko 30 km na godzinę może jechać pojazd holujący inny pojazd w obszarze zabudowanym. Taka sama jak wyżej prędkość maksymalna obowiązuje ciągnik rolniczy oraz w obszarze zabudowanym pojazd z urządzeniem wystającym do przodu na więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego.

Takie drastyczne ograniczenia prędkości regulowane przez znak zakazujący jej przekraczania, stawiają zarządcy dróg w miejscach ekstremalnie niebezpiecznych, a więc na super ostrych zakrętach, przy niektórych szkołach, przejściach dla pieszych, gdzie często dochodzi do wypadków.

40 km/h nie może przekraczać motocyklista wiozący dziecko do lat 7.

Motorowerzysta na swoim stalowym rumaku może rozwijać prędkość maksymalnie 45 km/h. Motorower jeżdżący szybciej jest przez prawo drogowe traktowany jako motocykl, na który trzeba mieć prawo jazdy kat. „A-1” lub „A”.

50 km/h to ważny próg prędkości. Od kilku lat jest to maksymalna prędkość dozwolona w obszarze zabudowanym od godz. 05⁰⁰ rano do 23⁰⁰ wieczorem, oraz przy przewozie osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy.

60 km/h – tyle najwyżej można jechać w obszarze zabudowanym w nocy, czyli od 23⁰⁰ do 05⁰⁰ rano.

To także górny próg dla:

• pojazdu holującego, poza obszarem zabudowanym,
• pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu na więcej niż 1,5 m od siedzenia kierującego, poza obszarem zabudowanym.

Po drogach innych niż autostrady, drogi ekspresowe i dwujezdniowe z wyznaczonymi pasami ruchu najwyżej 70 km/h mogą jechać ciężarówki o dmc powyżej 3,5 t, oraz autobusy /poza tymi spełniającymi dodatkowe warunki techniczne/.

80 km na godzinę to prędkość maksymalna dla wyżej wymienionych pojazdów na drogach dwujezdniowych o dwóch pasach ruchu w jedną stronę, ekspresowych i autostradach.

100 km/h mogą jeździć niektóre autobusy po spełnieniu dodatkowych warunków jadąc po autostradzie lub drodze ekspresowej.

Najszybciej w Polsce mogą poruszać się samochody osobowe, ciężarowe o dmc do 3,5 t, oraz motocykle. Na autostradach do 130 km/h, drogach ekspresowych dwujezdniowych do 110 km/h, drogach ekspresowych jednojezdniowych i drogach o dwóch jezdniach i czterech pasach ruchu – 100 km/h.

Natomiast maksymalna prędkość podstawowa na drogach najczęściej spotykanych, czyli jednojezdniowych zwykłych, poza obszarem zabudowanym dla aut, ciężarówek o dmc do 3,5 t i motocykli do - 90 km/h.

Na koniec pytanie retoryczne: tak naprawdę kto jej nie przekracza?

Raczej należy pytać – o ile ją prawie każdy kierowca przekracza?